معرفي طرح توسعه نيشكر و صنايع جانبي

كشت نيشكر در ايران قدمت ديرينه دارد و به اعتقاد اغلب محققين و  مورخين به هزاره اول قبل از ميلاد باز مي گردد. بعد از وقفه اي كه از قرن سوم هجري به دلايل متعدد  در كشت نيشكر بوجود آمده بود ، در سال 1338 اولين واحد بزرگ كشت و صنعت نيشكر در هفت تپه خوزستان آغاز به كار كرد.

موقعيت ممتاز جغرافيايي كشور به منظور كشت نيشكر، ويژگيهاي استراتژيك محصول شكر به عنوان ارزانترين ماده غذايي انرژي زا ،اقدام در جهت خودكفايي در اين صنعت و دلايلي از اين قبيل ، ضرورت پرداختن به مقوله فوق را در قرن حاضر افزايش داده است بطوريكه در سال1363  صندوق مطالعات نيشكر تاسيس شد و مطالعات خود را با هدف خودكفايي و تامين شكر مصرفي ، در محدوده اي به وسعت 80،000 هكتار از اراضي استان خوزستان آغاز كرد. پيشنهاد اين صندوق مبني بر احداث 7 واحد نيشكر و كارخانجات مربوطه در مساحتي به وسعت 84000 هكتار در سال 1365 به تصويب هيئت وزيران وقت رسيد.
مصوبه دولت در سال 1368 در قانون برنامه اول توسعه ، مورد تصويب مجلس شوراي اسلامي قرار گرفت و با تاسيس شركت توسعه نيشكر و صنايع جانبي در سال 1369 ، عمليات اجرايي اين طرح ملي در تاريخ 1370 آغاز شد.